پرنده نگری شدید: پرندگان ساحلی در تالاب فاضلاب

وقتی پرنده روی سطح گلی شناور می شود، چشمانم از بین دوچشمی عبور می کند. قبل از اینکه امروز صبح بروم، راهنمای میدانی را مطالعه کرده بودم و علائم میدانی را حفظ کرده بودم. همه چیز خیلی واضح به نظر می رسید. به گزارش eBird، تنها Sandpiper حاضر در این مکان در هفته گذشته یک Sandpiper بیردز بود.

و اکنون، در دنیای واقعی، احساس می کنم اعتماد به نفسم از بین می رود. در مقابل من سه ماسه زار هستند که به سرعت در میان گل و لای حرکت می کنند. آنها … قهوه ای و سفید به نظر می رسند. مانند بسیاری دیگر از پرندگان ساحلی. چگونه می توانم یک شناسه مثبت بسازم؟

مکث می کنم، سپس تصمیم می گیرم که کمی سیستماتیک تر عمل کنم. پاهای مشکی؟ بله اوه صبر کنید، شاید همانطور که راهنمای تور هشدار داده است آنها فقط در گل پوشیده شده اند.

به گذشته در کتاب نگاه می کنم. “مشابه Whitethorn، اما با پیشانی تندتر و منقطع صاف تر و ظریف تر، این بیشتر از آن که پاسخ دهد، سوالاتی را ایجاد می کند.”

من فشار می دهم. “چهره نسبتا ساده با همزادهای تیره که توسط یک لکه سوپرالورال کم رنگ هجوم آورده است.”

اصلاً به چه معناست؟

بازگشت به خیره شدن به گودال های شنی.

من عاشق تالاب ها هستم. من عاشق نشستن در پرده اردک و بازدید از پناهگاه های ملی حیات وحش هستم. من عاشق مشک‌هایی هستم که نی‌ها را می‌چیند و آواز پرنده‌های سیاه بال قرمز را که هوای بهاری را پر می‌کنند. در طول مهاجرت، پروازهای عظیم پرندگان آبی که بالای سرشان می چرخند می توانند همه چیز را فراموش کنم و از لحظه لذت ببرم.

اردک ها، غازها، لون ها و حواصیل ها پرندگان مورد علاقه من هستند. من آنها را خوب می شناسم. اما اخیراً متوجه شدم که از دیگر پرندگان تالاب غافل شده ام، یعنی پرندگانی که در اطراف گل و لای لبه آب نوک می زنند. پرندگان ساحلی جدا از چند گونه کاریزماتیک، زمان زیادی را صرف مطالعه آنها نکرده بودم.

بهار امسال تصمیم گرفتم آموزش پرنده ساحلی خود را شروع کنم. و من مکان “عالی” را برای انجام آن داشتم.

در حومه شهر

من در بویز، آیداهو زندگی می کنم، یک منظره خشک که سالیانه حدود 10 اینچ باران می بارد. همانطور که در بین ایالتی رانندگی می کنید، قضاوت اولیه شما این است که این منطقه زیستگاه خوبی برای ماسه زارها ندارد و شما درست می گویید.

Boise نیز در دامنه کوه های راکی ​​واقع شده است. بنابراین پرندگان مهاجر قبل از پرواز طولانی بر فراز استپ افسنطین از اینجا عبور می کنند. این باعث می شود که پیت استاپ مهم باشد. بسیاری از حامیان محیط زیست این را به توقف آب/سوخت در مسیرهای ماراتن تشبیه می کنند. شما نمی خواهید به یک ایستگاه آب تکیه کنید و سپس متوجه شوید که آنها آن را پنج مایل پایین تر از مسیر حرکت کرده اند. برای پرندگان، حتی شدیدتر است.

بنابراین هر تالاب، حتی کوچک، پرندگان مهاجر را به بویز جذب می کند.

در جستجوی پرندگان ساحلی، یکی را در فاصله چند مایلی خانه پیدا کردم که فهرست بلندبالایی از گونه های جذاب داشت. حتی بهتر از آن، پرندگان ساحلی به تعداد پراکنده ظاهر شدند. این بدان معنی بود که من با صدها یا هزاران پرنده برای انتخاب هویت شناسایی نمی کنم. من می توانم چند پرنده را در یک سفر میدانی کامل کنم و سعی کنم گونه ها را یاد بگیرم.

یک نکته: سایت پرنده نگری مجموعه ای از تالاب های فاضلاب بود.

من اخیرا بودم تماشای یک مرغ دریایی در زباله دانیبنابراین تصمیم گرفتم به ماجراجویی های طبیعت خود در مکان های کمتر بکر ادامه دهم.

در یک صبح آفتابی آوریل، به اولین سفر پرندگان ساحلی خود رفتم. مسیرها مرا به نوعی توسعه تصادفی هدایت کردند که اغلب حومه شهرهای کوچک در ایالات متحده را تشکیل می دهد. از کنار یک مرکز خرید نیمه خالی، انبارهای مختلف و پارک های صنعتی مبهم با شرکت هایی مانند Applied Business Solutions LLC گذشتم.

فقدان منطقه بندی می تواند افسرده کننده باشد. اما در میان توسعه های تصادفی پراکنده، اگر نگاه کنید، تکه های کوچکی از بیابان وجود دارد. آنها علف های هرز و شلخته هستند. آنها زیستگاه کافی برای شیر یا قاطر کوهی نیستند، اما پرندگان هستند.

و بنابراین من نزدیک یک تکه افسنطین عقب نشینی کردم. تالاب ها کمی پیاده روی داشتند. فوراً ندای مادولارک غربی را شنیدم. فوب های سی از بوته ای به بوته دیگر پرواز کردند. هر چه به آب نزدیکتر می‌شدم، مکان پرنده‌تر شد.

تالاب ها از دو دریاچه عمیق تر و یک دریاچه کم عمق تشکیل شده اند که شبیه به زمین گلی است. در آب های عمیق تر، اردک هایی را دیدم که انتظارش را داشتم: اردک های اردک، بیل های شمالی، اردک های اردک، و تعداد زیادی اردک. اما من همچنین به سرعت گله بزرگی از اردک های سرخ رنگ را دیدم، گونه ای که اغلب در بویز نمی بینم. نرها با لکه های سفید بر روی صورت و دم های برافراشته، چشمگیر بودند.

همانطور که من اسکن کردم، گونه های جالب دیگری را انتخاب کردم. غواصان گوش. مرغ سیاه سر زرد. دو پرنده ساحلی متمایز که می شناختم و دوست داشتم، آووست آمریکایی و رکاب گردن سیاه.

صدای گریه پرندگان آبزی و سوت بال ها فضا را پر کرده بود. بو و فعالیت های صنعتی اطراف را مسدود کنید و تقریباً می توانستم تصور کنم در یک مکان بکر هستم.

تقریبا.

هیجان شناسایی پرنده ساحلی

زمان پیدا کردن جعبه شنی به اطراف زمین های گلی نگاه کردم و به سرعت پرنده ای کوچکتر را دیدم که از لبه آن عبور کرد. با هیجان روی او تمرکز کردم. قاتل. پرنده ای زیبا برای تماشا، اما نه آنی که من دنبالش بودم.

سپس سه جعبه شنی را دیدم. و اینجا ظرافت های شناسه پرنده ساحلی آشکار شد. در آمریکای شمالی حدود 50 گونه پرنده ساحلی وجود دارد. این تعداد زیادی نیست. اما اغلب در گله های مختلط پرواز می کنند و علوفه می گیرند. آنها بسیار قهوه ای و سفید هستند. این قهوه ای و سفید در مجموعه ای گیج کننده از لکه ها، راه راه ها و لکه ها می آید. گونه های انفرادی نیز بر اساس فصل و سن از نظر پر متفاوت هستند. و تنوع فردی وجود دارد.

همه اینها باعث ایجاد کابوس پرنده نگری می شود.

من یک نسخه از آن را خریدم راهنمای پرنده ساحلی توسط مایکل اوبراین، ریچارد کراسلی و کوین کارلسون. این کتاب قول می دهد که شناسایی پرنده ساحلی را از طریق یک رویکرد “کل نگر” ساده کند.

من عاشق ورق زدن راهنماهای میدانی هستم، تنوع گونه ها از صفحه خارج می شود. اما وقتی برای اولین بار این را باز کردم، احساس سردرگمی کردم. همه این پرندگان شبیه هم هستند. صفحه به صفحه پرندگان قهوه ای و سفید بود که روی شن و گل ایستاده بودند.

این کتاب شامل تست ها و عکس هایی از چندین گونه است که در کنار هم ایستاده اند. اگر ذهن تحلیلی دارید، این کتاب یک گنجینه واقعی است. من ذهن تحلیلی ندارم اولین بار که سعی کردم با کتاب کار کنم، آن را ناامید ترک کردم.

من به اندازه کافی حیات وحش را تماشا کرده ام تا بدانم چگونه جستجوی خود را محدود کنم. وحشت را کنار زدم و شروع کردم به بررسی احتمالات. تعداد گونه های ماسه ای که من واقعاً می توانستم در این مکان ببینم زیاد نبود. شروع کردم به کار روی کتاب، تایپ به نوع.

سه پرنده روبروی من کوچک بودند. این یک مسیر بزرگتر از آن چیزی بود که فکر می کردم. حداقل یک جربیل. هر علامت گذاری میدان مطابقت داشت. بسیاری از پرنده داران آنها را “پیپر” می نامند و من می توانم دلیل آن را بفهمم. یک رکاب گردن سیاه همچنان به آزار و اذیت ماسه‌پرهای کوچک از آپارتمان ادامه می‌دهد، اما آنها به عقب پرواز می‌کنند. من می توانستم از نمایش لذت ببرم.

چند روز دیگه برگشتم این بار یک ژربیل انفرادی نیز حضور داشت. می‌دانستم که پرنده‌ها از ماسه‌پرهای بیرد خبر می‌دهند. همه اش همین بود؟

پاهای مشکی؟ آن را بررسی کنید. و بله، سیاه بودند، نه فقط گل آلود. بال که فراتر از دم است؟ بله اسکناس سیاه مستقیم؟ بله پرهای بافی و لکه های تیره در پشت؟ همچنین بله.

یه سوال دیگه از خودم پرسیدم آیا می‌توانستم بدون گزارش‌های متعدد eBird که یادداشت‌های دقیقی ارائه می‌دهد، به این شناسه برسم؟

فقط تونستم جواب بدم نه من احتمالاً این پرنده را به عنوان Sandpiper بیردز تشخیص نمی دهم. فرا گرفتن. من واقعاً نمی خواهم چیزی را با تماشای پرنده ام ثابت کنم. من فقط می خواهم از حیات وحش باحال بشناسم و لذت ببرم.

مدام برمی‌گشتم و زمانی که می‌توانستم آن را بین مسئولیت‌های کاری و خانوادگی قرار دهم، به سفرهای سریع می‌رفتم. یک روز صبح گله ای از زاغی های منقار بزرگ را دیدم. اینها پرندگان ساحلی بزرگتر بودند، با منقار قوی مشخص. پرنده های زیبایی که اگر آن سفرها به تالاب فاضلاب نمی رفتم نمی دیدم.

این هفته در یک روز بادی بیرون رفتم. گزارش ویلسون در مورد فالاروپ ها برایم جالب بود. من با شکارچی مشتاق پرندگان کنت کلمن ملاقات کردم که او نیز به طور اتفاقی در محل تخلیه پرندگان بود. پرنده دیگری که در فضاهای نه چندان بکر پرسه می زند. کنت هیچ فالاروپ یا دیگر پرندگان ساحلی را ندیده بود به جز پایه های گردن سیاه.

به هر حال به سمت تخت گلی رفتم. با وزش باد شدید فعالیت چندانی صورت نگرفت. برگشتم و به سمت ماشین برگشتم و چند چهره جالب را دیدم که در اطراف یکی از حوضچه های عمیق تر می چرخیدند. مانند شناورهای کوچک ساحلی. من دوربین دوچشمی را برداشتم و بر اساس مطالعه‌ای که روی راهنمای پرنده ساحلی انجام دادم، بلافاصله آنها را به عنوان فالاروپا ویلسون تشخیص دادم.

متوجه شدم کنت با هیجان دست تکان می دهد. آنها را هم دیده بود. من رفتم و از تماشای آنها از طریق محدوده او لذت بردیم. او به اشتراک گذاشت که اغلب فالاروپ ها را می دید که در آب شنا می کردند نه در آپارتمان ها.

آهسته آهسته دیدم که می توانم این پرنده های ساحلی را یاد بگیرم. و در حین انجام آن بسیار لذت ببرید.

ساسکوچ و ماسه سنگ

زمانی که گردش های تالاب فاضلاب را شروع کردم، جان اوکانر را نیز شروع کردم تاریخچه مخفی قدم بزرگ. این در مورد خرده فرهنگ در حال رشد “Bigfooters” است، کسانی که جنگل ها را برای یافتن میمون های مودار غول پیکر جستجو می کنند، به درختان می کوبند، روی ردپای حیوانات گچ می ریزند و در این فرآیند از هواپیماهای بدون سرنشین استفاده می کنند.

در میان انگیزه های متعدد، اوکانر دریافت که بیشتر شکارچیان پاگنده با عشق به طبیعت و حس ماجراجویی هدایت می شوند. و آنها رمز و راز می خواهند. آنها نمی خواهند در جنگلی باشند که همه چیز در آن مشخص است.

در یک سطح من انگیزه را دریافت می کنم. من بیشتر عمرم را صرف جستجوی موجودات دور و نزدیک کرده ام. اما لازم نیست که موجودات افسانه ای را اختراع کنید و وقت خود را در بازی های هیولایی بگذرانید تا رمز و راز را تجربه کنید.

موجود در نزدیکی شما: در پارک شهری، بوته ها، زمین خالی. تالاب فاضلاب.

دیدن پرندگان ساحلی فورا دنیای جدیدی را برای من باز کرد. درست خارج از شهر، در مکانی غیر الهام بخش، همه این پرندگان باحال در گل و لای حفاری می کنند. با کمی حوصله و کمک کمی از متخصصان، می توانید شروع به درک آنها کنید.

اما هنوز پرندگان ساحلی هستند که چشمان شما را گیج، ناامید و خسته می کنند. اما با شناختن آنها، کمی بهتر با زندگی آنها آشنا می شوید. من برای احساس رمز و راز نیازی به ساسکواچ ندارم. به من گودال های شنی بده