مقالات

اصلاحات کلاس درس برای ADHD ممکن است موثر نباشد – واکنش متخصص


یک مطالعه جدید نشان می دهد که استراحت های مکرر، هدفون های حذف نویز و سایر ابزارها ممکن است به کودکان مبتلا به ADHD کمکی نکنند.

محققان بیش از 200 کودک دبستانی آمریکایی مبتلا به ADHD را بین مصرف و عدم مصرف دارو و محیط های مختلف کلاس درس تغییر دادند.

در حالی که دارو نمرات انطباق و آزمون کودکان را بهبود بخشید، قرار دادن منظم ADHD در کلاس درس تأثیری بر رفتار یا موفقیت آنها نداشت.

SMC نظر کارشناسان نیوزلند را به دنبال داشت.


پروفسور کارن والدی، عصب روانشناسی رشدی، دانشکده علوم، دانشگاه اوکلند، اظهار داشت:

“برای کسانی از ما که با کودکان مبتلا به ADHD کار می کنیم و در این زمینه تحقیق می کنیم، این مطالعه جدید تعجب آور نیست. به طور خلاصه، مطالعه جدید نشان داد که دارو درمانی و رفتار درمانی عملکرد تحصیلی و انطباق کلاس درس را بهبود می بخشد، اما تطبیق های معمول کلاس (مثلاً طولانی شدن زمان انجام کار) هیچ تاثیری نداشت.

به تعویق انداختن کار و زمان کوری برخی از علائم کلیدی ADHD هستند. دلیل اصلی فواید دارو درمانی و رفتار درمانی به دوپامین شیمیایی مغز و سیستم پاداش مغز مربوط می شود. یک داروی محرک مانند ریتالین برای افزایش دوپامین در قشر جلوی مغز عمل می کند و این به افراد مبتلا به ADHD کمک می کند تا روی کار در حال انجام تمرکز کنند: در حال حاضر.

یکی دیگر از مواردی که به روشی مشابه محرک‌ها عمل می‌کند، ضرب‌الاجل سخت و پیامدهای فوری اقدامات است – بنابراین اساساً افراد مبتلا به ADHD تحت فشار بسیار خوب کار می‌کنند (که به آنها پاداش دوپامین می‌دهد) و زمانی که زمان برای تکمیل یک کار مانند آزمایش وجود دارد، یا زمانی که پاداش دور یا غیرمادی وجود دارد، بدتر عمل می‌کنند.»

بیانیه تعارض منافع: ندارد.


دکتر ملانی وودفیلد، مشاور روانشناس بالینی؛ مدرس ارشد بازنشسته، مرکز ته آرا هارو برای سلامت روان نوزادان، کودکان و نوجوانان، دانشگاه اوکلند، اظهار داشت:

“پشتیبانی از رفتار مثبت، دارو، یا هر دو به بهبود پیشرفت تحصیلی و کاهش رفتار چالش برانگیز برای بسیاری از کودکان مبتلا به ADHD معروف است. این مطالعه نشان می دهد که در حالی که “تنظیمات” مبتنی بر مدرسه (زمان اضافی، استراحت بیشتر، میزهای ایستاده یا حواس پرتی کمتر) اغلب در کلاس های درس اجرا می شود، در حال حاضر شواهد کمی وجود دارد که آنها واقعا کمک می کنند.”

“محققان اغلب با یک دوراهی مواجه می شوند: آزمایش را در یک محیط کاملاً کنترل شده یا مصنوعی انجام دهند تا به نتایج اطمینان بیشتری داشته باشند. یا اولویت بندی تنظیمات دنیای واقعی که در آن یافته ها می توانند به طور گسترده تر اعمال شوند، حتی اگر عوامل دیگر یافته ها را مبهم، گیج یا توضیح دهند.”

“این مطالعه به سمت کنترل دقیق گرایش داشت. کودکان با ضریب هوشی پایین یا اوتیسم همراه با ADHD کنار گذاشته شدند. در یک کلاس درمانی تخصصی در یک کمپ تابستانی آمریکایی انجام شد، جایی که کارکنان حتی نسبت ستایش معلم به دستورات را محاسبه کردند تا اطمینان حاصل کنند که 3:1 است. این یک کلاس درس نامرتب و پیچیده در دنیای واقعی است. در کلاس های درس دنیای واقعی تکرار می شود، جایی که آنها انتظار دارند اثرات ضعیف تر باشد.

«در حالت ایده‌آل، ما همچنین باید اذعان کنیم که برخی از اقامتگاه‌ها گاهی اوقات برای برخی از کودکان کار می‌کنند. با این حال، این تحقیق نشان می‌دهد که یک جزوه به سبک اپرا (“وقت اضافه می‌گیرید! و زمان اضافی دریافت می‌کنید!”) ممکن است سود قابل اعتمادی در مقایسه با رویکردهای رفتاری و/یا داروها نداشته باشد.

“این مطالعه یک “سیگنال” مهم از یک آزمایش با دقت طراحی شده است، اما نیاز به آزمایش در دنیای واقعی دارد.”

بیانیه تعارض منافع: “هیچ تعارض منافع برای اعلام وجود ندارد.”


ژیزل باهر، روانشناس بالینی، روانشناسی ته آرو، نظرات:

چگونه می‌توانیم از کودکان بی‌توجه، تکانشی و فعال در کلاس‌های درس حمایت کنیم؟» فابیانو و پلهام چندین دهه در مورد کودکان و ADHD مقالاتی نوشته اند. برخی از کارهای قبلی آنها به بهترین ترتیب مداخلات نگاه می کرد. آنها دریافتند که شروع با استراتژی های رفتاری موثرتر از شروع با دارو است. همچنین، این داروی ADHD در دراز مدت شرایط را برای کودکان بدتر کرد، حتی اگر در کوتاه مدت منجر به بهبودی شود.

“این کارآزمایی تصادفی متقاطع جدید، اثرات سازگاری کلاس درس را بر رفتار دانش‌آموزان و نمرات امتحانی ارزیابی می‌کند. مدارس ایالات متحده زمان طولانی، استراحت‌های مکرر، میزهای ایستاده و محیط‌های کم حواس‌پرتی را به کودکان مبتلا به ADHD ارائه می‌دهند. این مطالعه همچنین برای مقایسه کلاس‌های مداخله عمومی و رفتاری و مقایسه Rital-release-release در مکان‌های methylp جالب است.

“مطالعه در یک محیط “کمپ تابستانی” کنترل شده بود. جالب اینجاست که سازگاری‌های کلاس درس هیچ فایده‌ای نداشتند – آنها رفتار کلاسی یا عملکرد آزمون دانش‌آموزان تشخیص داده شده در مطالعه را به طور قابل‌توجهی بهبود ندادند.

مانند مطالعات قبلی، آموزش معلمان به استفاده مداوم از استراتژی‌های رفتاری خاص، رفتار کودکان را در کلاس بهبود بخشید. این استراتژی‌ها رفتار را بهبود بخشید، چه کودک از داروی متیل فنیدات استفاده کند یا نه.

متیل فنیدات همچنین رفتار کلاس درس را بهبود بخشید، همراه با مزیت اضافی نمرات آزمون بهتر. در حالی که این شواهدی را نشان می دهد که در کوتاه مدت این دارو رفتارهای اصلی ADHD مانند بی توجهی، تکانشگری و بیش فعالی را در بسیاری از کودکان کاهش می دهد، اما با سایر مطالعاتی که هیچ فایده بلندمدت دارو را در معیارهای تحصیلی، اجتماعی و حرفه ای پیدا نکرده اند، تناقض ندارد. آیا ما در تحقیقات ADHD هدف درستی داریم؟

“دانش آموزان نتایج برتر خود را در کلاس درس با دوز پایین 0.3 میلی گرم بر کیلوگرم، کمتر از آنچه معمولاً تجویز می شود، به دست آوردند. نویسندگان بر خلاف توصیه های فعلی که “تجویز بالاترین دوز قابل تحمل محرک” را برای کودکان مبتلا به ADHD توصیه می کنند، تاکید می کنند. در واقع، BPACNZ خود نیوزلند به تجویز کنندگان می گوید که “معمولاً پاسخ درمانی در دوزهای 0.5 تا 1 میلی گرم بر کیلوگرم برای متیل فنیدیت انتظار می رود”. حداقل، الگوهای تجویز ما می تواند از بازبینی سود ببرد.

“اگرچه این مطالعه تاثیرات واضحی پیدا کرد، اما نمی دانیم که این نتایج به دست آمده در یک برنامه تعطیلات ویژه آمریکایی تا چه حد می تواند در زمینه کلاس درس عادی در Aotearoa اعمال شود. در اینجا کلاس های درس معمولی دو برابر تعداد فرزندان و نیمی از معلمان دارند. در اینجا کودکان بیش از 1 ساعت در روز بر روی محتوای آکادمیک کار می کنند؛ و ساعات باقیمانده را فقط صرف ورزش، بازی، هنر، هنر و صنایع دستی نمی کنند. آموزش ویژه بدون تشخیص؟

بیانیه تعارض منافع: “بدون تضاد منافع”.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا