جستجو برای دارکوب پشت سیاه پس از سوختگی

من از کودکی عاشق صدای برخورد دارکوب ها به درختان بودم که در جنگل های مرکزی پنسیلوانیا پرسه می زدند. من یاد گرفتم که تندروها را دنبال کنم موش تات به منبع، تماشای تراشه های چوب پرواز در حالی که پرنده در درخت می کند.

اخیراً من به دنبال گونه‌های مختلف دارکوبی هستم که در جنگل‌های وسیع آیداهو یافت می‌شوند. وقتی گزارش‌هایی دیدم که دارکوب‌های پشت سیاه را می‌توان در جنگلی در چند مایلی خانه‌ام دید، دوربین دوچشمی را برداشتم و به بیرون رفتم. این گونه ای بود که من هنوز ندیده بودم و پیدا کردن مکان های قابل اعتماد همیشه دشوار به نظر می رسید.

در حالی که دارکوب های پشت سیاه در شمال آمریکای شمالی طیف گسترده ای دارند، خانه من (در بویز، آیداهو) کمی در جنوب محدوده معمول آنها قرار دارد.

دلیل ظاهر شدن آنها داستان زندگی جذاب این پرنده را فاش می کند و به من این فرصت را داد تا دارکوب دیگری را در حال تماشا کنم.

Burn را دنبال کنید

یک سال پیش، آتش سوزی 10000 هکتاری دره در کوهپایه های Boise بیداد کرد. روز پر استرسی برای خانواده ما بود زیرا 500 فوت از محله ما سوخت. خوشبختانه هیچ خانه ای از بین نرفت، اما قسمت اعظم منطقه مدیریت حیات وحش رودخانه بویز در مجاورت آن در آتش سوخت.

بیشتر این منطقه حفاظت شده توسط دولت زمانی زیستگاه افسنطین بوده است. افسنطین با آتش سوزی های مکرر سازگار نیست. چت تهاجمی است. با هر آتش‌سوزی، پوشش گیاهی بومی کاهش می‌یابد و تپه‌های بیشتری تبدیل به یک کشت علف می‌شوند. این یک چرخه مخرب است که به سختی قابل برگشت است.

کوهپایه ها از سرزمین های خشک جنوب آیداهو به جنگل کاج پوندروسا می روند. در امتداد کوهپایه های مرتفع، نخلستان های کاج پوندروسا نشان دهنده این تغییر زیستگاه است. برخی از این یال ها نیز در آتش سوزی دره سوختند. و این مناطق، به نظر می رسد، تبدیل به پناهگاه دارکوب ها شده است.

دارکوب پشت سیاه گونه ای است که سوختگی را دنبال می کند. پس از آتش سوزی، دارکوب ها در منطقه سوخته مستقر می شوند و از دارکوب های درختان سیاه شده و در حال مرگ تغذیه می کنند. برخی بر این باورند که دارکوب ها بقیه عمر خود را در آنجا سپری می کنند، یعنی یک دوره حدودا 8 ساله. آنها جوجه هایی را پرورش داده و پرورش خواهند داد که برای استعمار آتشی که به زودی سوزانده می شود، پرواز می کنند.

آتش‌سوزی جنگل‌های ملی می‌تواند صدها هزار هکتار را پوشش دهد، بنابراین شناسایی مناطق خاصی که دارای دارکوب‌های پشت سیاه هستند می‌تواند دشوار باشد. در کوهپایه‌ها، نخلستان‌های کاج پوندروزا اغلب فقط چند هکتار است که در میان درمنه‌ها و میزها پراکنده شده‌اند. جستجوی تنه های زغالی باقی مانده از آتش دره به من فرصتی عالی داد تا گونه جدیدی از دارکوب را به لیست زندگی خود اضافه کنم و امیدوارم آنها را از نزدیک مشاهده کنم.

به دنبال دارکوب

در یکی از صبح‌های اکتبر اخیر، تقریباً یک سال پس از روزی که آتش‌سوزی دره ما را مجبور به بالا رفتن از خانه کرد، به یکی از بلندترین نقاط در منطقه مدیریت حیات وحش رودخانه بویز صعود کردم.

در تپه‌های پایین، بقایای ذغالی دخمه‌های قدیمی به عنوان یادآور آسیب‌های زیست‌محیطی ایستاده بودند. جاده شنی از طریق منطقه مدیریت حیات وحش تنها چند مایل است، اما جاده خاکی با شیارهای عمیق حرکت کندی دارد. بالاخره به دروازه نزدیک نقطه مرتفع رسیدم.

این منطقه توسط رصدخانه بین کوهستانی پرندگان، برنامه ای از دانشگاه ایالتی بویز و شریک حفاظت از طبیعت اداره می شود. هر پاییز، پرندگان مهاجر قبل از شروع سفر طولانی خود در میان صحرای مرتفع، از این خط الراس عبور می کنند. اعضای هیئت علمی، دانشجویان و داوطلبان، رپتورهای مهاجر، پرندگان آوازخوان و جغدها را در حین عبور از آنها شبکه و گروه می کنند.

آتش سوزی دره مخصوصاً برای رصدخانه بین کوهستانی پرندگان مخرب و وحشتناک بود. تیم‌های باندینگ و یک گروه مدرسه که شب را می‌ماندند مجبور شدند در ساعات اولیه صبح تخلیه شوند و گاهی اوقات از دیوارهای آتشین دو طرف جاده خاکی عبور می‌کردند. بخش اعظم کمپ، یک کوره تعلیق شاهین، تجهیزات تحقیقاتی و موارد دیگر در آتش سوزی از بین رفتند و ایستگاه مجبور شد تا پایان سال تعطیل شود. خوشبختانه توانست برای فصل 2025 بازگشایی شود.

با نزدیک شدن به کمپ، هشت دانش‌آموز در حال جمع‌آوری و بررسی تجهیزات برای یک روز پرنده‌بندی بودند. مرا دیدند و دست تکان دادند. “آیا برای تماشای پرندگان اینجا هستید؟” یکی از آنها گریه کرد.

من پاسخ دادم که شنیده ام یک دارکوب پشت سیاه در اطراف وجود دارد.

او گفت: “بیش از یک وجود دارد.” “فقط آن یال را دنبال کنید و در مسیر جیپ که به منطقه سوختگی منتهی می شود به راست بپیچید. صدای آنها را خواهید شنید.”

مشتاقانه به سمت جاده مهر و موم شده ای که پشت یال را دنبال می کرد، رفتم. به دروازه دیگری رسیدم. مسیر جیپ؟ دنبالش رفتم و به زودی خودم را در تکه ای از درختان کاج سوخته دیدم. به اطراف نگاه کردم، در مورد الگوی سوختگی کنجکاو شدم. هکتارها از درختان نشانه هایی از سوختن داشت، اما یکنواخت نبود. من به الگوهای باد فکر کردم که می‌تواند برخی درختان را بسوزاند، اما برخی دیگر را نجات دهد.

به نظر می رسد که تحقیقات نشان داده است که این تکه تکه سوزاندن – چیزی که یک روزنامه “تنوع pyrodiversity” نامیده است – زیستگاه ایده آلی برای دارکوب پشت سیاه است. آنها ترکیبی از درختان سوخته و نسوخته را برای لانه سازی ترجیح می دهند.

ایستادم، گوش دادم و چند قدم برداشتم. صدای تند تند، تقریباً تکان دهنده ای بلند، ناگهان در جنگل طنین انداز شد. من دوباره بچه بودم، به امید اینکه نگاهی اجمالی به دارکوب داشته باشم، دزدکی از میان چوب های سخت عبور می کردم.

متوجه شدم که دیدن این گونه ممکن است سخت تر از دارکوب های تنومند و بزرگ دوران جوانی من باشد. دارکوب پشت سیاه الگوی آشنای سیاه و سفید بسیاری از دارکوب ها دارد، اما رنگ پرهای عمومی آن زغالی تیره است. این به ترکیب شدن آن با درختان سوخته کمک می کند.

حرکتی را در درختان دیدم و از طریق دوربین دوچشمی یک مربع سیاه و سفید دیدم. بلافاصله متوجه شدم که رنگ سفید خیلی روشن است. دارکوب مودار. این گونه در آیداهو بسیار رایج است – من آنها را در حیاط خلوت خود می بینم – اما هنوز از فرصت تماشای آن در جستجوی غذا لذت می بردم.

به زودی مشخص شد که در حالی که آتش اثرات منفی زیست محیطی و انسانی بسیاری داشت، برای دارکوب ها رفاه ایجاد کرد. صدای کوبیدن را از جهات مختلف می شنیدم. این بازی معادل پرنده نگری بازی قدیمی ضربت زدن یک مول را ایجاد کرد. گوش می دادم موش تاتبه سمت آن بروید، سپس ناگهان صدای کوبیدن بیشتری را بشنوید که از جهت دیگری می آید. صدای جدید را تعقیب می‌کردم، متقاعد شده بودم که نزدیک‌تر است، اما دوباره منحرف می‌شد.

تشخیص صدا در میان خرخر شاخه های مرده در جنگلی که اخیراً سوزانده شده است می تواند به طرز شگفت آوری دشوار باشد. تصمیم گرفتم از دویدن دست بردارم و فقط ساکت بنشینم و تماشا کنم.

بعد از چند دقیقه، دارکوبی روی درختی در همان نزدیکی فرود آمد. من رنگ زغالی را دیدم که بسیار معمولی یک دارکوب زن پشت سیاه است. این گونه دارای سه انگشت، دو انگشت در جلو و یکی در پشت است. همانطور که American Bird Conservancy اشاره می کند، “فقدان انگشت عقبی به این پرنده اجازه می دهد تا در حالی که آماده ضربه زدن به تنه درخت می شود، بیشتر به عقب بچرخد و ضربات بعدی را قوی تر کند.”

در واقع، این دارکوب با شدت شروع به نوک زدن به درخت سوخته کرد و قطعاتی از پوست را به پرواز درآورد. من هرگز با تماشای دارکوب در محل کار دچار سردرد همدردی نمی شوم. ادعایی که اغلب تکرار می شود این است که دارکوب ها دارای جمجمه های ضربه گیر هستند، اما معلوم می شود که این درست نیست. تحقیقات جدیدتر نشان داده است که پرندگان به سادگی کوچکتر و مغز کوچکتری نسبت به انسان دارند.

به گفته سام ون واسنبرگ، زیست شناس از دانشگاه آنتورپ، “حیوانات کوچکتر می توانند تاخیرهای بیشتری را تحمل کنند. به مگسی فکر کنید که به پنجره برخورد می کند و سپس به عقب پرواز می کند.” مجله اسمیتسونیان.

از نزدیک منظره پرنده خوبی است. به زودی یک دارکوب دیگر با پشت سیاه در همان نزدیکی فرود آمد و من توانستم دیگری را در دوردست ببینم. این پرنده ای است که من بیشتر از همه از آن لذت می برم: به دنبال یک گونه خاص و سپس صرف زمان برای مشاهده عادات آن هستم.

دارکوب مودار و دارکوب پشت سیاه دو تا از اولین پرندگانی هستند که نواحی سوخته را دوباره پراکنده کردند. آنها از سوسک های چوب خسته تغذیه می کنند و همچنین سوراخ های لانه حفر می کنند. این سوراخ ها به نوبه خود توسط پرندگان دیگر مورد استفاده قرار خواهند گرفت.

پرندگان دوست دارند مراقب چیزهای کمیاب باشند که در مکان های غیر معمول ظاهر می شوند. اغلب اینها گونه هایی هستند که از مسیرهای مهاجرت خود منحرف می شوند. این بدان معنی است که پرنده می تواند به سرعت حرکت کند و احساس فوریت ایجاد کند.

این دارکوب های پشت سیاه تعداد زیادی پرنده محلی را به خود جذب کرده اند، اما احتمالا چندین سال در اینجا خواهند بود. وقتی بهار می آید، آنها نسل جدیدی از دارکوب ها را بیرون می آورند.

آتش دره روز بسیار پر استرس و آشفته ای را برای من و خانواده ام و بسیاری از همسایگان دیگر در کوهپایه ها ایجاد کرد. از دست دادن زیستگاه افسنطین برای فهرست طولانی گونه های حیات وحش واقعی و مضر است. اما دنیای طبیعی می تواند پر از شگفتی باشد. در این نخلستان پردرخت می توانم با دنبال کردن دارکوب هایی که به دنبال سوختگی هستند امید پیدا کنم.